BRANKO RADIČEVIĆ: USPOMENA NA VELIKOG ROMANTIČARA

Na današnji dan 1824. (15. marta po Julijanskom kalendaru) u Slavonskom Brodu rođen je najznačajniji pesnik srpskog romantizma, Branko Radičević. 

Ovaj književnik bio je veliki pristalica jezičke reforme koju je sproveo Vuk St. Karadžić. Svojim pesničkim slobodama označio je prodor u novu epohu srpske poezije.

Umro je u Beču 1853, a njegovi posmrtni ostaci su 1883. preneti na Stražilovo kod Sremskih Karlovaca.

Napisao je svega pedeset četiri lirske i sedam epskih pesama, dva odlomka epskih pesama, dvadeset osam pisama i jedan odgovor na kritiku.

Radičevića uz Jovana Jovanovića Zmaja i Lazu Kostića smatraju najznačajnijim pesnikom srpskog romantizma.

U spomen na njegovu pesničku zaostavštinu, svake jeseni se na Stražilovu, u Sremskim Karlovcima i Novom Sadu održava Brankovo Kolo.

Iako velika većina smatra da je Đački rastanak njegovo najveće delo, najpoznatija jedna kratka pesma – zahvaljujući – Zdravku Čoliću…

Pevam Danju, Pevam Noću (posvećeno Mini Karadžić)

Pevam danju,
pevam noću,
pevam sele,
što god hoću;
I što hoću, to i mogu,
samo jedno još ne mogu:
Da zapevam glasovito,
glasovito, silovito,
da te dignem sa zemljice,
da te metnem međ’ zvezdice.

Kad si zvezda,
sele moja,
da si među zvezdicama,
među svojim,
sele moja,
milim sestricama.